Αρχικά ήθελα μια καταγραφή με ισάριθμα θετικά και αρνητικά, όμως τελικά προέκυψε νίκη των πρώτων: 8 «προτερήματα» και 5 «μειονεκτήματα» είναι το ταξιδιωτικό συμπέρασμα ενός Σαββατοκύριακου στα Μέθανα, τα οποία περνάνε πανηγυρικά τη βάση.
Υπέρ η αίσθηση φιλοξενίας, κατά η έλλειψη επαγγελματισμού
Τα Μέθανα είναι ένας old-school πορορισμός που συντηρεί μια αντίστοιχη φιλοσοφία φιλοξενίας. Οι άνθρωποι επενδύουν στην προσωπική επαφή με τον πελάτη, είναι παρόντες, ρωτούν, συζητούν και δείχνουν να ενδιαφέρονται. Βασίζονται, δηλαδή, στην πραγματική επικοινωνία. Προτιμούν να είναι θερμοί κι ας το παρακάνουν καμιά φορά με την υπερβολική διαχυτικότητα, από το να νιώσουν ότι δεν εκδηλώνουν τη φροντίδα τους.
Από την άλλη, η ιδέα ότι το στούντιο ή το δωμάτιο που έκλεισες μέσω Booking ανήκει σε μια γλυκιά μακρινή θεία κι ότι εσύ δεν είσαι πελάτης αλλά συγγενής είναι μια ωραία ψευδαίσθηση -γιατί και πελάτης είσαι και πληρώνεις για τη διαμονή. Όταν δε αυτή η φιλόξενη και θερμή «θεία» αμελεί να καθαρίσει το δωμάτιο και πρέπει να ενεργοποιήσεις επιβεβλημένα τον ανέμελο χίπη μέσα σου, τότε το πράγμα χαλάει. Φάουλ μεγάλο ένα βρώμικο δωμάτιο.
Υπέρ ένας καφές, κατά η γαστρονομική σκηνή
Έναν αναπάντεχα ωραίο φρέντο καπουτσίνο που συναγωνίζεται τους αθηναϊκούς ήπιαμε στην «Παλιοκατάσταση», ένα μαγαζί της παραλίας μέσα στον οικισμό των Μεθάνων. Εύγε στον μπαρίστα!
Στα της γαστρονομικής σκηνής, η αρνητική κριτική βασίζεται στην εμπειρία μας και όχι σε ενδελεχή έρευνα, κάτι που σημαίνει ότι μπορεί να υπάρχουν εξαιρετικά μαγαζιά με πολύ καλύτερο φαγητό. Στις ταβέρνες, όμως, που καθίσαμε τα πιάτα οριακά έπιαναν τη βάση: νερωμένη φάβα, παραβρασμένα αμπελοφάσουλα, μέτρια παϊδάκια, απαράδεκτα μύδια. Η μεγαλύτερη απογοήτευση στον χώρο της γαστρονομίας ήταν η εικόνα με δύο πιτσιρίκια του δημοτικού που είχαν αναλάβει το σέρβις σε μία από αυτές τις ταβέρνες. Η νοοτροπία ότι τα παιδιά πρέπει να δουλεύουν από μικρά και να μοιράζονται τα οικογενειακά βάρη είναι παλιά, ξεπερασμένη και δεν χωράει στη σημερινή εποχή.
Υπέρ: Το Βαθύ
Το ψαροχώρι των δυτικών Μεθάνων απέναντι από τις ακτές της Αργολίδας, που βρέχεται από τον κόλπο της Επιδαύρου. Τι γοητεία, τι περαντζάδα, τι στιγμιότυπα με τον καπετάνιο καΐκιού να έχει πιάσει κουβέντα με μια παρέα συνδαιτυμόνων στο τραπέζι με το λευκό τραπεζομάντιλο και μετά από λίγο να βάζει μπρος τη μηχανή και να χάνεται στον μπλε ορίζοντα για βραδινό ψάρεμα.
Υπέρ η γλυκιά νοσταλγία,
κατά η υπερβολική νοσταλγία
Το παλιό υδροθεραπευτήριο στην είσοδο του οικισμού, με την «πισίνα» όπου συγκεντρώνεται το γαλακτερό νερό από τη θειούχα πηγή. Αίγλη, χλιδή, αψιδωτά πορτοπαράθυρα και αναπάντεχες αποχρώσεις του γαλάζιου και του πράσινου. Μια σπάνια εικόνα, που δίνει αυστροουγγρική κομψότητα σε τούτη δω τη χερσόνησο του Αργοσαρωνικού.
H εγκατάλειψη του παραπάνω υδροθεραπευτηρίου. Καλή η φθαρμένη ομορφιά, καλή και η ονειροπόληση για το λαμπερό χθες, όμως η εικόνα ενός παρατημένου συγκροτήματος θερμαλισμού στο έμπα, μάλιστα, της χερσονήσου των Μεθάνων, δεν δημιουργεί κανέναν ευχάριστο συνειρμό. Αντιθέτως σε κάνει να σκέφτεσαι ότι το παρελθόν εδώ ήταν πολύ πιο ενδιαφέρον απ’ ό,τι το παρόν.
Υπέρ: Οι «παλιοί» των ιαματικών λουτρών
Αν για κάτι είναι γνωστά τα Μέθανα είναι οι ιαματικές πηγές τους. Φτάνοντας στα λουτρά του Παυσανία, στον Άγιο Νικόλαο Κουνουπίτσας, βρήκαμε ουρά. Ήταν η παρέα των τριών, η σόλο επισκέπτρια με το κοντό μαλλί, ακολουθούσαμε εμείς, μετά δύο φίλες από το εξωτερικό, ακόμη ένας σόλο τύπος με μακρύ μαλλί και μηχανή, και πάει λέγοντας. Κάθε γκρουπ μπορούσε να μείνει στην πισίνα, όπου εκβάλλει νερό μιας χλωρονατριούχου πηγής, επί ένα τέταρτο. Η ιδέα ότι όλοι εμείς οι φαν του θερμαλισμού περιμέναμε υπομονετικά για να απολαύσουμε μια δωρεάν ιαματική παροχή από πηγές που έχουν αποτυπωθεί καμιά εικοσαριά αιώνες πριν, ήδη από την εποχή του Παυσανία, τολμώ να πω ότι είναι συγκινητική.
Υπέρ: Οι «νέοι» της πεζοπορίας και του ηφαιστείου
Πάνε κάποια χρόνια απ’ όταν άρχισε να προβάλλεται ο γεωλογικός πλούτος των Μεθάνων με την ανάδειξη πεζοπορικών διαδρομών στην ενδοχώρα του νησιού, σε τοπία με ελιές, πεύκα και ξερολιθιές, με θέα τους κοκκινόχρωμους σωρούς από ηφαιστειακές πέτρες. Προσωπικά προτιμώ τον θερμαλισμό από το hiking, αλλά για όσους αγαπούν να εξερευνούν χωμάτινες διαδρομές και να χάνονται στα δάση, τα Μέθανα προσφέρουν μια διαφορετική, πιο ποιοτική από τα συνηθισμένα, εμπειρία.
Υπέρ+Κατά: Οι παραλίες
Δεν έχει πολλές ούτε και είναι τρομέρες. Όμως η βουτιά στην παραλία του Μεγαλοχωρίου, κοντά στο Βαθύ, με τα τεράστια βότσαλα και το ανεπανάληπτο ηλιοβασίλεμα, δεν ξεχνιέται, φίλοι μου.
Υπέρ: Η φροντίδα και η τάξη
Δεν είναι το τέλειο νησί, ούτε οι υποδομές είναι παντού άψογες. Όμως τα Μέθανα είναι ένας προορισμός αρκετά καθαρός, με φωτισμό και φροντισμένες περαντζάδες, όπου όταν υπάρχει ένα νεροφάγωμα στον δρόμο, βρίσκεται ένα χέρι να τοποθετήσει έναν κώνο, βοηθώντας έτσι τους οδηγούς να μην πέσουν στη λακούβα, κάτι που στην ελληνική επαρχία δεν είναι καθόλου αυτονόητο. Πολύ καλή εντύπωση μας έκαναν οι ράμπες με κάθισμα και μηχανισμό για ΑΜΕΑ σε κάποιες από τις παραλίες των Μεθάνων.
Κατά: Η δυσκολία στην αλλαγή
Το απόσταγμα ενός ταξιδιού δύο ημερών, που περιλάμβανε βόλτες σε μεγάλο μέρος του νησιού, μίνι πεζοπορίες, αυτοκινητάδες, βουτιές και συναναστροφή με αρκετούς ντόπιους, είναι ότι τα Μέθανα έχουν όλα τα εχέγγυα για να αποκτήσουν επιπλέον ταξιδιωτική ορατότητα, να προσελκύσουν το φυσιολατρικό κοινό που τους ταιριάζει και γενικώς να μπουν σε μια νέα εποχή, αρκεί να είναι πιο ανοιχτά στην αλλαγή. Θέλουμε φιλοξενία, ανθρώπινη επαφή και σπιτική ζεστασιά, θέλουμε ανόθευτη φύση και ήπια ανάπτυξη, θέλουμε όμως και καλύτερες υπηρεσίες, πιο αναβαθμισμένες παροχές, όπως και μια νοοτροπία που να ξεκολλήσει από τη δεκαετία του ’60 και να αγκαλιάσει τον επαγγελματισμό του σήμερα.
Leave a Reply