Η «Εγκυκλοπαίδεια της Αθήνας» παρουσιάζει την πόλη μέσα από τους ανθρώπους, τα στέκια, τις γωνιές, τα μνημεία, τα φουαγιέ, τις κουζίνες, τα σαλόνια και τα υπνοδωμάτιά της. Κάθε λήμμα είναι μία πτυχή της πόλης, άλλοτε γνώριμη άλλοτε όχι. Η ιδέα είναι εμπνευσμένη από την «Εγκυκλοπαίδεια της Ιστανμπούλ» του Τούρκου ιστορικού και συγγραφέα, Ρεσάτ Εκρέμ Κοτσού.
Γράμμα Δ
Λήμμα: Δώρα
Παραμονή Πρωτοχρονιάς 2026. Πολλή τρεχάλα εκείνη τη μέρα. Από κέντρο Αθήνας-Πατήσια, από Πατήσια-Τζιτζιφιές, από Τζιτζιφιές-λόφο Ελικώνος, από λόφο Ελικώνος-στα βόρεια και πάλι πίσω. Έγινα θεατής παράστασης μπαλέτου («Ζιζέλ»), κούριερ ενός πρωτοχρονιάτικου ψητού το οποίο μετέφερα ζεστό ζεστό από το ένα σπίτι στο άλλο, δωροτυλίχτρα δέκα βιβλίων, τα οποία αγόρασα, τύλιξα, έβαλα ταμπελάκι με το όνομα του παραλήπτη, προσθέτοντας και μια εορταστική κάρτα με μια μικρή αφιέρωση.
Τα δώρα δεν κατάφερα να τα δώσω στους παραλήπτες τους εκείνη τη μέρα, γιατί ενώ όλα ξεκίνησαν καλά κατέληξαν κάπως στραβά, αλλά παραδόθηκαν τους επόμενους μήνες σε μικρές ή μεγαλύτερες οικογενειακές συγκεντρώσεις. Αν θυμάμαι καλά, περιέχουν έναν Μιχάλη Αλμπάτη, έναν Χωμενίδη, έναν Τζ. Ντ. Σάλιντζερ, 1-2 παιδικά αστυνομικά.

Γράμμα Κ
Λήμμα: Κορνέ
Πλατεία Ομονοίας. Το παλιό κέντρο της Αθήνας. Η παλιά καρδιά της πόλης πριν ο «παλμός» αρχίσει να χτυπάει στο Σύνταγμα. Μπροστά μου οι πίδακες του συντριβανιού, οι βιαστικοί και οι χασομέρηδες. Απέναντι το Hondos Center, λοξά δεξιά το Μπάγκειον. Λίγο πριν κατέβω την Αγίου Κων/νου βλέπω, σε μια βιτρίνα φούρνου, μια λαμαρίνα με αθηναϊκά κορνέ.
Μια κωνική σφολιάτα με λευκή κρέμα πατισερί και γαρνιτούρα. Μια τρομερή μπουκιά που δεν θα την έτρωγα, γιατί μπορεί να λιποθυμούσα επιτόπου από τη ζάχαρη, αλλά που η όψη της με χόρτασε. Ένα γλυκό σε ένα ιδιαίτερο σημείο της πόλης, παραπέμπει περισσότερο σε εικαστικό αντικείμενο που ξυπνάει τις αισθήσεις στους περαστικούς της πλατείας.

Γράμμα Μ
Λήμμα: Μεσοπολεμική Αθήνα
Ένα σπίτι παλιό, μεσοπολεμικό, του 1938. Σε μια πολυκατοικία παλιά, μεσοπολεμική, με καταφύγιο στο υπόγειο (γιατί οι βομβαρδισμοί τότε ήταν απευκταίοι, πλην όμως πιθανοί ως ενδεχόμενο). Μια πολυκατοικία χαρακτηρισμένη «διατηρητέα», γιατί ανήκει σε ένα σπάνιο αθηναϊκό δείγμα όπου οι κάτω όροφοι λειτουργούσαν ως γραφεία και οι επάνω ως κατοικίες.
Αν περάσετε ποτέ από τον πεζόδρομο της Αγίου Μάρκου, έχετε κατά νου ότι κάπου ανάμεσα στα μαγαζιά με εικόνες και καντηλάκια, τα καταστήματα με ρόμπες και τα νέας κοπής καφέ, υπάρχει μια αγέραστη πολυκατοικία. Με ένα διαμέρισμα όπου τα ρολά του μπαλκονιού είναι από όρεγκον πάιν, η σύνθεση του πατώματος από μωσαϊκό και ξύλο και η διαρρύθμιση παραμένει παράλογη, με δύο εσωτερικές πόρτες που καταλήγουν σε ένα και το αυτό δωμάτιο.

Γράμμα Π
Λήμμα: Πάρτι
Φεβρουάριος 2024. Κυριακή απογευμα, μπαίνω σε ένα ταξί. Αφετηρία τα Πατήσια, προορισμός το Ωδείο Αθηνών. Άλλοι γύριζαν από τη μεσημεριανή τους βόλτα, από ταβέρνες ή παιδικά πάρτι, εμείς πηγαίναμε στα Eden parties, που προωθούν το daytime clubbing για ravers μιας κάποιας ηλικίας που θέλουν να χορέψουν, δεν θέλουν όμως να ξενυχτήσουν.
Γύρω στις 6:00 μ.μ. που φτάσαμε ο χώρος ήταν άδειος. Στις 7:00 μ.μ. είχαν αρχίσει να μαζεύονται τα πάρτι άνιμαλ. Στις 10:00 μ.μ. -όταν και τραβήχτηκε η φωτογραφία- γινόταν Ο ΧΑΜΟΣ.

Λήμμα: Πολυχρωμία
Η «Λαϊκή Αγορά» του Παναγιώτη Τέτση καλωσορίζει τους επισκέπτες στο φουαγιέ της Εθνικής Πινακοθήκης.
Αντλώντας έμπνευση από τη λαϊκή που στηνόταν κάθε Παρασκευή επί της οδού Ξενοκράτους στο Κολωνάκι, δίπλα στο ατελιέ του, ο Τέτσης αποτύπωσε μία σκηνή από την αθηναϊκή καθημερινότητα.
Ζωγράφισε τους ανθρώπους και τα αντικείμενα σε φυσικό μέγεθος, δίνοντας έμφαση στο χρώμα: κατακόκκινα τα ντοματίνια και η φούστα της κυρίας, κατακίτρινα τα λεμόνια και το φουστάνι του κοριτσιού και πάει λέγοντας.
Ένα έργο με λάδι σε μουσαμά μήκους 12,15 μ. και ένα από τα ωραιότερα καλωσορίσματα που έχω δει σε μουσείο.

Γράμμα T
Λήμμα: Τοίχος (με τη δική του ιστορία)
Γκύζη. Ένα σπίτι στο οποίο έμεινα για μόλις 2,5 χρόνια, σε μια πολύ μεταβατική φάση της ζωής μου. Τρίτος όροφος, διαμέρισμα μικρό και εσωτερικό (=θέα σε μπαλκόνια με μπουγάδες), ανακαινισμένο, αλλά αρκετά ακριβό για τα δεδομένα του.
Δουλεύω στην Καθημερινή, κάνω γαλλικά και έχω μόλις ανανεώσει το διαβατήριό μου. Όλα αυτά αποτυπώνονται στο χολ, τοίχος του οποίου φιλοξενεί α) τις σημειώσεις μου για ένα άρθρο που πρέπει να γράψω για το Μπουτάν, β) υπενθύμηση για το πώς κλίνεται στα γαλλικά η μετοχή αορίστου και γ) κακοποιημένο το ληγμένο μου διαβατήριο, το οποίο έχουν τρυπήσει οι αρχές, δεν έχει πια καμιά αξία κι έτσι μπορώ να το κάνω ό,τι θέλω.
Με οδηγό τη βαρεμάρα, αλλά κυρίως την απόλαυση να κακομεταχειριστώ ένα δημόσιο έγγραφο, έγραψα με στιλό την τοποθεσία που απεικονίζεται σε κάθε σελίδα: «Φαιστός» εκεί όπου βλέπουμε τον Δίσκο, «Δελφοί» στον Ηνίοχο, «Κυκλάδες» στα ειδώλια και «Άρτα» στο Γεφύρι.

Διαβάστε, επίσης:
Η Αθήνα της Κάλλας
Επιστροφή στην κεντρική σελίδα
Leave a Reply