Από τα 00s στο σήμερα
Bio.
English bio here
Γεννήθηκα το 1983 στην Αθήνα. Σπούδασα Κοινωνική Ανθρωπολογία στο Πάντειο Παν/μιο και έκανα μεταπτυχιακό στο ίδιο αντικείμενο στο πανεπιστήμιο Goldsmiths του Λονδίνου. Η σχέση μου με τον Τύπο ξεκίνησε στα φοιτητικά μου χρόνια, όταν δούλευα ως αντικαταστάτρια διορθώτρια σε αθλητικές εφημερίδες και σε εκδόσεις του Γιώργου Τράγκα («Derby» και «Traffic News» αν θυμάμαι καλά).
Ως δημοσιογράφος ξεκίνησα το 2007 στην εκπομπή «Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα» της ΕΡΤ και συνέχισα το 2008 ως συντάκτρια ροής στο tvxs.gr. Από το 2009 έως το 2014 συνεργάστηκα με περιοδικά και εφημερίδες ως freelancer («K» και «Ταξίδια» της Καθημερινής, «Free Sunday», «Athinorama Travel», ειδικές εκδόσεις του ομίλου Real Group), εργάστηκα ως υπεύθυνη ύλης στην πολιτιστική ενότητα του thepressproject.gr και συνεργάστηκα με το βρετανικό τηλεοπτικό δίκτυο ITV, καλύπτοντας μία δίκη που αφορούσε Βρετανούς υπηκόους, στην Πάτρα.
Μεταξύ 2014-2016 ανέλαβα την επιμέλεια ύλης στο κυριακάτικο ένθετο «Ταξίδι» της εφημερίδας Έθνος. Aπό το 2016 έως το 2024 δούλεψα στο ταξιδιωτικό τμήμα της Καθημερινής, με ρεπορτάζ στο κυριακάτικο περιοδικό «Ταξίδια», την ταξιδιωτική σειρά «Τόποι», το περιοδικό «Κ», τις ειδικές εκδόσεις του ομίλου («GB Magazine» του ξενοδοχείου Μεγάλη Βρετανία, «Costa Navarino Stories», «Electra Magazine», σειρά «Greece Is», «Limited», «Κ Γυναίκες», «Τα Βουνά Μας»), τα σάιτ kathimerini.gr και greece-is.com.
Το 2025 συνεργάστηκα με το ταξιδιωτικό περιοδικό «Διακοπές» και με το tovima.gr, ενώ από τα τέλη του έτους ξεκίνησε η συνεργασία μου με το travel.gr. Εδώ και 3 χρόνια συμμετέχω σε μια μεγάλη έρευνα για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον των Αγρονόμων Τοπογράφων Μηχανικών (μέρος της οποίας είναι αναρτημένο εδώ: polytexneio73pedia.gr). Παράλληλα, το 2019 έγινα τακτικό μέλος της ΕΣΗΕΑ.
Από τη 19χρονη πορεία μου στον Τύπο κρατάω πολλά ρεπορτάζ: στο Βερολίνο, στο πλαίσιο ενός προγράμματος ελληνογερμανικής φιλίας, με επισκέψεις στο ομοσπονδιακό υπουργείο Εξωτερικών και τη βίλα Βάνζεε, στη Βενετία του σχεδιαστή Mariano Fortuny, στα χωριά της ιαπωνικής υπαίθρου, στη Λευκωσία και τα κατεχόμενα της Κύπρου, στον Παρνασσό με κτηνοτρόφους της Τιθορέας, στην Καλαμάτα με ψαράδες του Μεσσηνιακού κόλπου, στο Νυμφαίο, απ’ όπου προέκυψε και αυτή η αναφορά του Βικιλεξικού.
Περισσότερο, όμως, ξεχωρίζω δύο δημοσιογραφικές στιγμές. Όχι γιατί ήταν οι καλύτερες, αλλά γιατί στις δύο αυτές περιπτώσεις η δουλειά ξεπέρασε τα στενά της όρια και με έκανε συμμέτοχη σε κάτι πιο μεγάλο:
* Η πρώτη ήταν το 2011, μια περίοδο όπου είχα εξωτερική συνεργασία με το περιοδικό «Κ» της Καθημερινής. Ήταν μια γκρίζα εποχή για τον ελληνικό Τύπο, τα περιοδικά πάλευαν να επιβιώσουν, αλλά, πέρα από αυτό, η φυσιογνωμία του «Κ» εκείνης της περιόδου δεν μου ταίριαζε.
Έμοιαζε σαν να ήμουν ο λάθος άνθρωπος στο λάθος μέρος. Τότε ήταν που συνέβη κάτι που δεν ξέρω αν είναι σωστό, σίγουρα όμως είναι εντυπωσιακό. Έκανα ένα ρεπορτάζ («Νέοι, μορφωμένοι, βιοπαλαιστές», Νοέμβριος 2011) με τις ιστορίες τριών ανθρώπων που δυσκολεύονταν να βρουν δουλειά στο αντικείμενό τους λόγω οικονομικής κρίσης. Διαβάζοντας το άρθρο, επικοινώνησε με την Καθημερινή η επιχειρηματίας Καίτη Κυριακοπούλου, η οποία θέλησε να χρηματοδοτήσει τις σπουδές τους (ξέρω ότι σε μία τουλάχιστον περίπτωση αυτό συνέβη).
* Η δεύτερη ήταν τον Ιούλιο του 2019. Λίγο πριν πάρω άδεια για το καλοκαίρι, μου ζήτησαν από το περιοδικό «Ταξίδια» της Καθημερινής να γράψω ένα άρθρο για την «ηθική του ταξιδιού». Βρισκόμασταν σε μια ιδιαίτερη χρονική συγκυρία, μια χρονιά χωρίς κρίσεις -post-memorandums και pre-covid-, όπου στον χώρο του ταξιδιωτικού ρεπορτάζ είχε μπει δυναμικά η έννοια της βιωσιμότητας.
Έγραψα το άρθρο, το παρέδωσα, πήγα διακοπές και τέλη καλοκαιριού δημοσιεύτηκε με τίτλο «Πόσο ηθικοί ταξιδιώτες είμαστε». Μετά από πολύ καιρό έμαθα τυχαία, από έναν ξάδελφό μου που εκείνη την εποχή ήταν μαθητής, ότι το θέμα αυτό εντάχθηκε στην Τράπεζα Θεμάτων της Γ’ Λυκείου. Κάτι που σημαίνει ότι αν κάποιος καθηγητής θελήσει, μπορεί να το διδάξει στην τάξη του, στο μάθημα της Νέας Ελληνικής Γλώσσας και Λογοτεχνίας!
Έφτιαξα αυτό το σάιτ την άνοιξη του 2026, λίγους μήνες αφότου ολοκλήρωσα το σεμινάριο Google Ads, YouTube Ads & Analytics του ΕΚΠΑ. Το έκανα αφενός για να έχω ένα ολοκληρωμένο portfolio, το οποίο να μπορώ να παρουσιάζω αντί βιογραφικού, αφετέρου για να δω κι εγώ η ίδια, λίγο πριν κλείσω την 20ετία, τι έχω κάνει. Από πού ξεκίνησα, σε ποιους δρόμους πάτησα και πού βρίσκομαι σήμερα.
© Νίκος Κόκκας
Συγκεντρώνοντας το υλικό για το σάιτ, παρατήρησα μια μεγάλη αλλαγή ενδιαφερόντων. Στα 20 και στα 30 μου άρεσε να κάνω ρεπορτάζ για το αστικό τοπίο, για μουσική και τέχνη, σε αντίθεση με σήμερα, που διανύω τη δεκαετία των 40 και με τραβάει περισσότερο η φύση, η θάλασσα, η πρωτογενής παραγωγή και η αρχαιολογία. Πριν δέκα χρόνια έκανα σεμινάρια μετάφρασης και πειραματικής γραφής, τώρα κάνω σεμινάρια για το μάρκετινγκ και τον ψηφιακό κόσμο. Όλο και περισσότερο, δηλαδή, στρέφομαι προς πιο πρακτικά και γήινα θέματα.
Το σεμινάριο που έκανα στο ΕΚΠΑ ήταν κομβικής σημασίας για να φτιάξω το σάιτ, γιατί μου έδωσε την αυτοπεποίθηση να εμπλακώ ενεργά στα ψηφιακά τεκταινόμενα.
Να εξοικειωθώ με διαφορετικές ψηφιακές πλατφόρμες και να μάθω πώς να βρίσκω λύσεις σε τεχνικά προβλήματα, ώστε τελικά να καταλήξω να αγοράσω domain name, ψηφιακό χώρο (στη Γερμανία) και backup χώρο (στη Γαλλία). Να στήσω τις σελίδες, να κατηγοριοποιήσω το υλικό, να βρω φωτογραφίες, links, κείμενα και να γεμίσω το σάιτ με περιεχόμενο που συμπυκνώνει την επαγγελματική μου πορεία.
Εκτός από δημοσιευμένα άρθρα, υπάρχουν πρωτότυπα κείμενα (στην κατηγορία blog) και ανεξάρτητα πρότζεκτ στα οποία έχω συμμετάσχει τα τελευταία δέκα χρόνια, σε ελληνικά και αγγλικά.
Enjoy!
