Από τα 00s στο σήμερα
Bio.
English bio here
Είμαι η Ελευθερία Αλαβάνου, ταξιδιωτική ρεπόρτερ με έδρα την Αθήνα. Η μύησή μου στο ταξιδιωτικό ρεπορτάζ θεωρώ ότι ξεκίνησε από τα πρώτα χρόνια της ζωής μου: γεννήθηκα -το 1983- στην Αθήνα, μεταξύ ’83 και ’84 έζησα στα Χανιά, επέστρεψα Αθήνα, το 1991 μετακομίσαμε οικογενειακώς στο Βέλγιο για δύο χρόνια και πάλι πίσω. Παράλληλα με τα παραπάνω, πέρασα από όχι ένα, όχι δύο, αλλά πέντε (!) διαφορετικά σχολεία.
1η-2α δημοτικού: Αθήνα, σχολείο της γειτονιάς.
3η-4η: Βρυξέλλες, Ευρωπαϊκό Σχολείο, ένα αχανές εκπαιδευτικό ίδρυμα με μαθητές από όλα τα κράτη-μέλη της ΕΕ (τότε ήταν 12).
5η-6η: Αθήνα και πάλι, φοίτηση στην Ελληνοελβετική Σχολή, ένα μικρό ιδιωτικό στο Χαλάνδρι, το οποίο, όμως, είχε μόνο δημοτικό.
1η γυμνασίου-1η λυκείου: Βαρβάκειος Πρότυπος Σχολή (μία ώρα μακριά από το σπίτι μου).
2α-3η λυκείου: επιστροφή στο σχολείο της γειτονιάς (γιατί είχα διάβασμα για τις πανελλήνιες και είχα κουραστεί από τα πηγαινέλα).
Όλες αυτές οι εναλλαγές, παρότι ήταν εν μέρει δύσκολες, μου έδωσαν πολλά ερεθίσματα από μικρή ηλικία. Νομίζω ότι γι’ αυτό στην πορεία της ζωής μου επέλεξα μια δουλειά που να μου δίνει διαρκώς ερεθίσματα, να έχει κίνηση και ποικιλία, όπως είναι το ταξιδιωτικό ρεπορτάζ.
Το 2001, αφού τελείωσα το λύκειο, έδωσα εξετάσεις και πέρασα στην πρώτη μου επιλογή, στο τμήμα Κοινωνικής Πολιτικής και Κοινωνικής Ανθρωπολογίας, στο Πάντειο Παν/μιο. Συνέχισα με μεταπτυχιακό σε παρεμφερές αντικείμενο (Anthropology and Cultural Politics), στο πανεπιστήμιο Goldsmiths του Λονδίνου.
Παρότι επένδυσα αρκετά, δεν δούλεψα ποτέ σαν ανθρωπολόγος, γιατί η απορρόφηση ήταν -και παραμένει- περιορισμένη. Η ανθρωπολογία μού πρόσφερε, όμως, μια καλή ακαδημαϊκή βάση και έναν τρόπο σκέψης προσανατολισμένο στη συμμετοχική παρατήρηση, που αποδείχθηκε πολύ χρήσιμος στη μετέπειτα πορεία μου ως ταξιδιωτική ρεπόρτερ.
Η σχέση μου με τον Τύπο ξεκίνησε στη διάρκεια των φοιτητικών μου χρόνων, όταν δούλευα περιστασιακά ως αντικαταστάτρια διορθώτρια σε αθλητικές εφημερίδες και σε εκδόσεις του Γιώργου Τράγκα («Derby» και «Traffic News», αν θυμάμαι καλά).
Συνεχίστηκε το 2007, αφού ολοκλήρωσα το μεταπτυχιακό, όταν έπιασα δουλειά ως διορθώτρια στη free press «Blow» του Γιώργου Κύρτσου. Παράλληλα δούλευα ως υπεύθυνη ιστοσελίδας στην εκπομπή «Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα» της ΕΡΤ. Τότε έκανα τις πρώτες μου συνεντεύξεις, βοηθώντας το δημοσιογραφικό επιτελείο σε δύο επεισόδια (το ένα ήταν για την αστυνομική βία και το άλλο για την ανακύκλωση), παίρνοντας, στην ουσία, το βάπτισμα του πυρός στον χώρο της δημοσιογραφίας.
Το 2008, μαζί με αρκετά ακόμη μέλη της ομάδας του ΡΧΣ, μεταφερθήκαμε σε άλλα γραφεία, εγκαινιάζοντας το νέο, τότε, ψηφιακό εγχείρημα του Στ. Κούλογλου, tvxs.gr.
Έναν χρόνο μετά έφυγα από το tvxs.gr και μέχρι το 2014 συνεργαζόμουν ως freelancer με περιοδικά και εφημερίδες («K» και «Ταξίδια» της Καθημερινής, «Free Sunday», «Athinorama Travel», ειδικές εκδόσεις του ομίλου Real Group). Παράλληλα, εργάστηκα ως υπεύθυνη ύλης στην πολιτιστική ενότητα του thepressproject.gr και συνεργάστηκα με το βρετανικό τηλεοπτικό δίκτυο ITV, καλύπτοντας μία δίκη που αφορούσε Βρετανούς υπηκόους, στην Πάτρα.
Μεταξύ 2014-2016 ανέλαβα την επιμέλεια ύλης στο κυριακάτικο ένθετο «Ταξίδι» της εφημερίδας Έθνος, ενώ από το 2016 έως το 2024 δούλεψα στο ταξιδιωτικό τμήμα της Καθημερινής, με ρεπορτάζ στο κυριακάτικο περιοδικό «Ταξίδια», την ταξιδιωτική σειρά «Τόποι», το περιοδικό «Κ», τις ειδικές εκδόσεις του ομίλου («GB Magazine» του ξενοδοχείου Μεγάλη Βρετανία, «Costa Navarino Stories», «Electra Magazine», σειρά «Greece Is», «Limited», «Κ Γυναίκες», «Τα Βουνά Μας»), τα σάιτ kathimerini.gr, ekathimerini.com και greece-is.com.
Το 2025 συνεργάστηκα με το ταξιδιωτικό περιοδικό «Διακοπές» και με το tovima.gr, ενώ από τα τέλη του έτους ξεκίνησε η συνεργασία μου με το travel.gr. Εδώ και 3 χρόνια συμμετέχω σε μια μεγάλη έρευνα για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον των Αγρονόμων Τοπογράφων Μηχανικών (μέρος της οποίας είναι αναρτημένο εδώ: polytexneio73pedia.gr). Παράλληλα, το 2019 έγινα τακτικό μέλος της ΕΣΗΕΑ.
Από τη 19χρονη πορεία μου στον Τύπο κρατάω πολλά ρεπορτάζ: στο Βερολίνο, στο πλαίσιο ενός προγράμματος ελληνογερμανικής φιλίας, με επισκέψεις στο ομοσπονδιακό υπουργείο Εξωτερικών και τη βίλα Βάνζεε, στη Βενετία του σχεδιαστή Mariano Fortuny, στα χωριά της ιαπωνικής υπαίθρου, στον Παρνασσό με κτηνοτρόφους της Τιθορέας, στην Καλαμάτα με ψαράδες του Μεσσηνιακού κόλπου, στο Νυμφαίο, απ’ όπου προέκυψε και αυτή η αναφορά του Βικιλεξικού.
Περισσότερο, όμως, ξεχωρίζω δύο δημοσιογραφικές στιγμές. Όχι γιατί ήταν οι καλύτερες, αλλά γιατί στις δύο αυτές περιπτώσεις η δουλειά ξεπέρασε τα στενά της όρια και με έκανε συμμέτοχη σε κάτι πιο μεγάλο. Η πρώτη ήταν το 2011, μια περίοδο όπου είχα εξωτερική συνεργασία με το περιοδικό «Κ» της Καθημερινής. Ήταν μια γκρίζα εποχή για τον ελληνικό Τύπο, τα περιοδικά πάλευαν να επιβιώσουν, αλλά, πέρα από αυτό, η φυσιογνωμία του «Κ» εκείνης της περιόδου δεν μου ταίριαζε. Έμοιαζε σαν να ήμουν ο λάθος άνθρωπος στο λάθος μέρος.
Τότε ήταν που συνέβη κάτι που δεν ξέρω αν είναι σωστό, σίγουρα όμως είναι εντυπωσιακό. Έκανα ένα ρεπορτάζ («Νέοι, μορφωμένοι, βιοπαλαιστές», Νοέμβριος 2011) με τις ιστορίες τριών ανθρώπων που δυσκολεύονταν να βρουν δουλειά στο αντικείμενό τους λόγω οικονομικής κρίσης. Λίγες μέρες μετά τη δημοσίευση επικοινώνησε με την Καθημερινή η επιχειρηματίας Καίτη Κυριακοπούλου, αναφέροντας ότι θέλει να χρηματοδοτήσει (!) τις σπουδές τους. Ξέρω ότι σε μία τουλάχιστον περίπτωση αυτό συνέβη.
© Νίκος Κόκκας
Η δεύτερη ήταν τον Ιούλιο του 2019. Λίγο πριν πάρω άδεια για το καλοκαίρι, μου ζήτησαν από το περιοδικό «Ταξίδια» της Καθημερινής να γράψω ένα άρθρο για την «ηθική του ταξιδιού». Βρισκόμασταν σε μια ιδιαίτερη χρονική συγκυρία, μια χρονιά χωρίς κρίσεις -post-memorandums και pre-covid-, όπου στον χώρο του ταξιδιωτικού ρεπορτάζ είχε μπει δυναμικά η έννοια της βιωσιμότητας. Έγραψα το άρθρο, το παρέδωσα, πήγα διακοπές και τέλη καλοκαιριού δημοσιεύτηκε με τίτλο «Πόσο ηθικοί ταξιδιώτες είμαστε». Μετά από πολύ καιρό έμαθα τυχαία, από έναν ξάδελφό μου που εκείνη την εποχή ήταν μαθητής, ότι το θέμα αυτό εντάχθηκε στην Τράπεζα Θεμάτων της Γ’ Λυκείου. Κάτι που σημαίνει ότι αν κάποιος καθηγητής θελήσει, μπορεί να το διδάξει στην τάξη του, στο μάθημα της Νέας Ελληνικής Γλώσσας και Λογοτεχνίας.
Έφτιαξα αυτό το σάιτ την άνοιξη του 2026, λίγους μήνες αφότου ολοκλήρωσα το σεμινάριο Google Ads, YouTube Ads & Analytics του ΕΚΠΑ. Το έκανα αφενός για να έχω ένα ολοκληρωμένο portfolio, αφετέρου για να δω κι εγώ η ίδια, λίγο πριν κλείσω την 20ετία, τι έχω κάνει. Από πού ξεκίνησα, σε ποιους δρόμους πάτησα και πού βρίσκομαι σήμερα.
Συγκεντρώνοντας το υλικό για το σάιτ, παρατήρησα μια μεγάλη αλλαγή ενδιαφερόντων. Στα 20 και στα 30 μού άρεσε να κάνω ρεπορτάζ για το αστικό τοπίο, για μουσική και τέχνη, σε αντίθεση με σήμερα, που διανύω τη δεκαετία των 40 και με τραβάει περισσότερο η φύση, η θάλασσα, η πρωτογενής παραγωγή και η αρχαιολογία. Πριν δέκα χρόνια έκανα σεμινάρια μετάφρασης και πειραματικής γραφής, τώρα κάνω σεμινάρια για το μάρκετινγκ και τον ψηφιακό κόσμο. Όλο και περισσότερο, δηλαδή, στρέφομαι προς πιο πρακτικά, εφαρμόσιμα ή γήινα θέματα. Το σεμινάριο που έκανα στο ΕΚΠΑ ήταν κομβικής σημασίας για να φτιάξω το σάιτ, γιατί μου έδωσε την αυτοπεποίθηση να εμπλακώ ενεργά στα ψηφιακά τεκταινόμενα. Να μάθω πώς να βρίσκω λύσεις σε τεχνικά προβλήματα, ώστε τελικά να καταλήξω να αγοράσω domain name, ψηφιακό χώρο (στη Γερμανία) και backup χώρο (στη Γαλλία). Να στήσω τις σελίδες, να κατηγοριοποιήσω το υλικό, να βρω φωτογραφίες, links, κείμενα και να γεμίσω την ιστοσελίδα με περιεχόμενο που συμπυκνώνει την επαγγελματική μου πορεία. Όλη η ύλη του σάιτ, σε ελληνικά και αγγλικά, βρίσκεται στην κατηγορία Portfolio.
Εκτός από δημοσιευμένα άρθρα, υπάρχουν πρωτότυπα κείμενα (στην κατηγορία blog) και ανεξάρτητα πρότζεκτ στα οποία έχω συμμετάσχει τα τελευταία δέκα χρόνια. Το πιο ιδιαίτερο από αυτά είναι το διήγημα The Birth, το οποίο έγραψα το 2018-2019 στο πλαίσιο ενός μαθήματος μετάφρασης και δημιουργικής γραφής.
Enjoy!
ΥΓ: Τα τελευταία χρόνια βρέθηκα δύο φορές στην απέναντι όχθη της δημοσιογραφίας, δηλαδή στη θέση του ανθρώπου όχι που ρωτάει αλλά που απαντάει. Η πρώτη φορά ήταν το 2024 σε ένα αφιέρωμα που διοργανώθηκε από το Ιστορικό Αρχείο του Βήματος για το πρότζεκτ «Ημέρες 1972-1973», σχετικά με τη συμβολή των Αγρονόμων Τοπογράφων Μηχανικών στην εξέγερση του Πολυτεχνείου.
Η δεύτερη ήταν τον Αύγουστο του 2026 σε ένα άρθρο της ιταλικής εφημερίδας La Repubblica για τα «λάθη» που κάνουν οι Ιταλοί τουρίστες όταν ταξιδεύουν στο εξωτερικό. Χαρά και τιμή που στο ίδιο άρθρο φιλοξενούνται, μαζί με το δικό μου ρεπορτάζ, οι απόψεις ανθρώπων με βαθιά γνώση της γαστρονομίας, όπως είναι ο Ισπανός συγγραφέας και κριτικός φαγητού Borja Beneyto (γνωστός και ως Matoses), η συγγραφέας και ειδική επί της ιταλικής γαστρονομίας Alessandra Pierini και o Ιάπωνας κριτικός εστιατορίων Takefumi Hamada.