Ένα μίνι οδοιπορικό στη φθινοπωρινή Νάξο με περιήγηση στα αμπέλια παρέα με τις κότες από τη μία, υψηλή γαστρονομία fusion κουζίνας από την άλλη. H ελιά
Γύρω στα 8,5 χλμ./15 λεπτά απέχει το κτήμα Κάμπονες από τη Χώρα της Νάξου. Περνάς τον Άγιο Θαλέλαιο και λίγο έξω από το Κουρουνοχώρι βρίσκεται ένα οικογενειακό κτήμα, «προίκα» μιας Ναξιώτισσας που αντί για σπίτι ζήτησε λιόφυτο. Ο ελαιώνας έχει δέντρα με γέρικους κορμούς και θέα στους λόφους που βάφονται μοβ κάθε απόγευμα.
Οι άνθρωποι κάτω απ’ την ελιά
Σε αυτό το γήινο τοπίο διοργανώθηκε ένα συμπόσιο στο πλαίσιο του φεστιβάλ «Μια βραδιά κάτω από την ελιά», από 8 έως 11 Οκτωβρίου (αναλυτικό ρεπορτάζ στο ethnos.gr μες στις επόμενες μέρες). H κουβέντα ήταν αμιγώς γαστρονομική: πώς η Αικατερίνη των Μεδίκων αναμόρφωσε τη γαλλική κουζίνα; Υπάρχει ενιαία γαστρονομική ταυτότητα στις Κυκλάδες και πώς μπορεί να στηριχτεί, δεδομένου ότι δεν είναι εύκολη η διακίνηση των προϊόντων από το ένα νησί στο άλλο; Πότε η μαγειρική εμπειρία σταματάει να είναι κοινός τόπος και μετατρέπεται σε προσωπική δημιουργία του σεφ; Γιατί χρειάζεται η καταγραφή των παλιών συνταγών, τι αξία έχει για έναν pastry chef η οικογενειακή μνήμη και τελικά τι είναι αυτό που υπερτερεί, οι πρώτες ύλες ή οι τεχνικές;
Το φαγητό κάτω από την ελιά
Στο κλείσιμο της συζήτησης εκφράστηκε κι ένας μίνι γαστρονομικός αυτοσχεδιασμός με την παρουσίαση πιάτων από ναξιώτικα υλικά -κατά κύριο λόγο, πατάτα και γραβιέρα– σε μια ξύλινη τάβλα, καταμεσής του χωραφιού.
Το συλλεκτικό ουίσκι
Μετά το φεστιβάλ, ο δρόμος μάς έφερε σε διάφορα αναπάντεχα μέρη, εκ των οποίων και σε μία από τις κάβες αποσταγμάτων του ξενοδοχείου Naxian Collection, στη Στελίδα, ανάμεσα στις Αλυκές και τον Άγιο Προκόπιο. Εκεί όπου έχει στηθεί μια φοβερή συλλογή με επιλεγμένα ουίσκι και μπέρμπον, στην οποία το δικό μου -ούτε μαθημένο, αλλά ούτε και άμαθο- μάτι ξεχώρισε τη συλλεκτική εννιάδα του Game of Thrones. Περιλαμβάνει τις ετικέτες επτά οίκων (House Stark, House Targaryen, House Lannister, House Baratheon, House Greyjoy, House Tully, House Tyrell) συν δύο ακόμη (The Night’s Watch, Six Kingdoms). Κάποια με φρουτώδη γεύση, άρωμα βανίλιας ή εσπεριδοειδών, άλλα καπνιστά, παλαιωμένα επί έτη πολλά, τα εννιά αυτά αποστάγματα συνθέτουν μια πρωτότυπη συλλογή για τους λάτρεις της σειράς.
Η fusion κουζίνα
Μετά τα οφθαλμόλουτρα στο ουίσκι, οι απολαύσεις έγιναν πιο χειροπιαστές. Το μενού του εστιατορίου Tortuga, στην παραλία της Πλάκας, είχε φάβα με ψητό χταπόδι και λάδι κάπαρης, σουτζουκάκια με ταρτάρ τόνου, κύμινο, τσίλι και φύλλο ρυζιού, «παταταύγουλα» σε σύγχρονη βερσιόν, με αυγά ποσέ, ζαμπόνι και αξιώτικο κεφαλοτύρι και διάφορα άλλα πιάτα που δεν απεικονίζονται στη φωτογραφία, όπως χωριάτικη με ξινότυρο Νάξου, αρνάκι γιουβέτσι με πέστο μάραθου και ρυζόγαλο με κεράσια.
Το κτήμα με την κότα
Κι από το κύμα στο κτήμα. Εδώ όπου κυκλοφορούσε ανέμελη, λίγο τσαντισμένη, κουνώντας ελαφρώς το κεφάλι της μπρος πίσω σαν Αιγύπτια χορεύτρια, μια κότα. Την οποία και φωτογράφισα γιατί μ’ αρέσουν οι κότες. Έχουν μια συμπεριφορά απελευθερωμένη, είναι φωνακλάδικες και αδιαφορούν για τη γνώμη των άλλων.
Tο κρασί με τον γρύλο
Η παραπάνω κυρία κυκλοφορούσε στον κήπο του Gryllis Winery. Πρόκειται για ένα πολύ όμορφο οινοποιείο -με έμβλημα έναν γρύλο με κάπα και υμίψηλο-, στο οποίο παράγονται κυκλαδίτικα κρασιά από Μαντηλαριά, Ασύρτικο, Φωκιανό, λευκό και μαύρο Αϊδάνι, σε όχι πολύ μεγάλη (ας την πούμε «μπουτίκ») ποσότητα. Βρίσκεται στο Σαγκρί, μια ανάσα από τον ναό της μεγάλης τροφού της αρχαιότητας, θεάς Δήμητρας.
Το λάδι με το κίτρο
Κι αν το κρασί είναι ένας από τους πυλώνες του ναξιώτικου τραπεζιού, ακόμη ένας είναι το λάδι. Πέρασα από το σούπερ-μάρκετ της Ένωσης Αγροτικών Συνεταιρισμών, που βρίσκεται σε κεντρικό σημείο της παραλίας, στη Χώρα της Νάξου, με την ελπίδα ότι θα βρω σχεδόν αποκλειστικά ντόπια προϊόντα. Η πραγματικότητα ήταν διαφορετική, καθώς το μεγάλο παντοπωλείο της ΕΑΣ έχει αρκετά μη ναξιώτικα προϊόντα. Παρόλα αυτά, από τα τοπικά μού τράβηξε το βλέμμα το άρτυμα ελαιολάδου με κίτρο, κι αυτό γιατί το συγκεκριμένο φρούτο είναι ταυτισμένο με τη γαστρονομία της Νάξου. Από τη Naxos Happy Olives (σ.σ. δεν είναι πληρωμένη η αναφορά γιατί μέχρι στιγμής έχω πέντε αναγνώστες – όταν αυξηθούν θα σβήνω το brand με μπλάνκο και θα γράφω μόνο τα αρχικά).
Η αγροτική επανάσταση
Ο μικρός αυτός φόρος τιμής στη φθινοπωρινή, γαστρονομική, παραγωγική Νάξο των κρασιών και των αποσταγμάτων, των λιόδεντρων και των ζώων, κλείνει με δύο ζωγραφιές που «εκτίθενται» στον διάδρομο του Γυμνασίου Βίβλου, ενός χωριού στην ενδοχώρα του νησιού. «Τα γνήσια φρούτα και λαχανικά είναι τα ελληνικά» και «Όχι στη Mercosur» (σ.σ. για τη συμφωνία ελεύθερου εμπορίου ανάμεσα στην ΕΕ και τη Νότια Αμερική, που χτυπάει τον μικρό Έλληνα παραγωγό) αναφέρουν οι πολύχρωμες μπροσούρες, τις οποίες φιλοτέχνησαν τα παιδιά αγροτικών -πιθανότατα- οικογενειών που ζουν σε ένα από τα λίγα παραγωγικά κυκλαδονήσια. Παραδίπλα, κι άλλες εικόνες με ζωγραφισμένα τρακτέρ, ανθισμένα χωράφια και ηχηρά συνθήματα («Σεβασμός στους αγρότες», «Οι αγρότες μας αξίζουν περισσότερα», «Τους αγρότες απειλείτε; Τους εαυτούς σας αδικείτε!») συνθέτουν ένα εικαστικό «πρότζεκτ αγάπης» από τους μαθητές προς τις οικογένειες και το νησί τους.
Διαβάστε, επίσης:
Μια συλλογή άρθρων για τα ελληνικά νησιά: από τη Νάξο της παραγωγής στη Σύρο της γαστρονομίας
Επιστροφή στην κεντρική σελίδα
Leave a Reply